Mei  Schulzeit. 

Damols, zu  meiner  Zeit,

wor`s  in  de  Schul  etwas  anerscht  wie  heit.

E  Jeder  hat  misse  e  Uniform  on  hann,

am  Orm  e  Nummre  das  mer  ne  gut  kenne  kann.

Später  wor  dann  noch  `s  Pionierkrawattel  derbei,

wer`s  mol  vergeß  hat  hat`s  misse  hole  loofe, glei.

Die  Buwe  hode  e  ganz  korzi  Frisur, kann  ich  Eich  soon,

die  Mädle  han  misse  e  Kopfband  troon.

 

Die  Schul  hat  meischtens  um  Acht  Uhr  ongfang,

un  so  korz  noo  Mittach  sin  mer  dann  hem  gang.

Noo  jeder  Stund  wor  e  korzi  Pause, net  vergesse,

eni  wor  die  Großi, dann  hat  mer  derfe  die  Jause  esse.

Manchmol  hat  mer  sich  kenne  e  Langosch  koofe,

oder  mol  schnell  niwer  in  die  Kondi  loofe.

 

Die  Lehrer  wore  damols  noch  streng,

un  Schlee  hat`s  och  immer  wider  mol  genn.

Die  Note  wore  hart, na, ich  will  jo  net  schenne,

oft  Kontrollarbeit  schreiwe  un  Gedichter  auswendich  kenne.

Wer  net  gelernt  hat, hat  Nachhilfe  kriet,

oder  is  dann  am  End  vum  Johr  sogor  sitze  geblieb.

 

Vor  de  erschti  Stund  hann  mer  misse  turne  un singe,

un  die  Turnstund  oft  mit  Orweit  verbringe.

Maulbierblädder, Papier, Feze, Butterblume, Schnecke... troon,

im  Herbscht bal  zwo  Monat „Praktisch“ gemach  kann  mer  soon.

Vun  Drei  bis  Fünf  wor  Lernstund  geween,

un  oweds  in`s  Kino  hann  mer  och  net  derfe  gehn.

 

Bestimmt  wor  damols  so  Manches  dernewe,

doch  mir  hann  och  viel  gelernt  for`s  weiteri  Lewe.

Un  sin  och  manche  vun  dene  alde  Schulregle, heit,  zum  lache,

wär`s noch so, tät vielleicht  Mancher, heit, mehr  aus  seim  Lewe  mache.

Ich  sin  uf  jeden  Fall  sehr  dankbor,

das  „des“  mei  Schul  for`s  Lewe  wor!

 Helmuth  Ganzer

but1.gif (1867 Byte)weiter

zurückblink.gif (2510 Byte)